Keloid
https://en.wikipedia.org/wiki/Keloid
relevance score : -100.0%
References
Keloid 29939676 NIH
Keloides formantur propter insolitam sanationem post laesionem vel inflammationem cutis. Factores genetici et environmentalium ad progressionem eius conferunt, praesertim in personis Africanis, Asiaticis et Hispanicis, quibus cutis obscurior est. Keloides fiunt cum fibroblasti nimis excitati sunt, factores collagenorum et incrementi nimios producunt. Hoc ducit ad formationem fasciculorum collagenorum abnormalium, quae collagena keloidalia appellantur, cum incremento fibroblastarum. Keloides, firmae et nodosae, apparent in locis antea laesi. Dispar a cicatricibus normalibus, keloides ultra locum trauma originalis extenduntur. Aegroti dolorem, pruritum vel ustionem patitur. Variæ curationes praesto sunt, inter injectiones steroideas, cryotherapiam, chirurgiam, radiotherapiam et laser‑therapiam.
Keloids result from abnormal wound healing in response to skin trauma or inflammation. Keloid development rests on genetic and environmental factors. Higher incidences are seen in darker skinned individuals of African, Asian, and Hispanic descent. Overactive fibroblasts producing high amounts of collagen and growth factors are implicated in the pathogenesis of keloids. As a result, classic histologic findings demonstrate large, abnormal, hyalinized bundles of collagen referred to as keloidal collagen and numerous fibroblasts. Keloids present clinically as firm, rubbery nodules in an area of prior injury to the skin. In contrast to normal or hypertrophic scars, keloidal tissue extends beyond the initial site of trauma. Patients may complain of pain, itching, or burning. Multiple treatment modalities exist although none are uniformly successful. The most common treatments include intralesional or topical steroids, cryotherapy, surgical excision, radiotherapy, and laser therapy.
Keloid treatments: an evidence-based systematic review of recent advances 36918908 NIH
Investigatio recentis temporis suadet gel silicone vel fusi cum injectionibus corticosteroideis ut curatio prima pro keloidibus praebeatur. Additae therapiae, ut intralesionales 5-fluorouracil (5-FU), bleomycin vel verapamil, considerari possunt, quamquam eorum efficacia variat. Laser therapia, cum injectionibus corticosteroideis vel steroidibus topicis sub iisdem, potest augere accessionem medicamentorum. Keloides enim recalcitrant; post remotionem chirurgicam, radiotherapia statim efficax se praebet. Denique gel silicone et compressio applicata probatae sunt, probabilitatem recidivae keloidis minuentes.
Current literature supports silicone gel or sheeting with corticosteroid injections as first-line therapy for keloids. Adjuvant intralesional 5-fluorouracil (5-FU), bleomycin, or verapamil can be considered, although mixed results have been reported with each. Laser therapy can be used in combination with intralesional corticosteroids or topical steroids with occlusion to improve drug penetration. Excision of keloids with immediate post-excision radiation therapy is an effective option for recalcitrant lesions. Finally, silicone sheeting and pressure therapy have evidence for reducing keloid recurrence.
Keloids: a review of therapeutic management 32905614 NIH
In statu, nulla est omnis curatio quae constanter humilem recursum pro keloidibus praestat. Optiones autem crescunt, sicut lasers cum steroidibus utentes vel 5‑fluorouracil cum steroidibus iungentes, quae promittunt melioramenta. Investigationes futurae poterunt demonstrare quam efficaciter novae therapiae, ut autologus pingue insitio aut caulis cellulae therapia substructa, ad keloides administrandas, operentur.
There continues to be no gold standard of treatment that provides a consistently low recurrence rate; however the increasing number of available treatments and synergistic combinations of these treatments (i.e., laser-based devices in combination with intralesional steroids, or 5-fluorouracil in combination with steroid therapy) is showing favorable results. Future studies could target the efficacy of novel treatment modalities (i.e., autologous fat grafting or stem cell-based therapies) for keloid management.
Scar Revision 31194458 NIH
Cicatrices sunt pars communis processus sanationis post iniurias cutis. Cicatrices debent esse planae, tenues, et coloris cutis aequae. Plures factores possunt impedire sanationem vulnerum, ut infectio, sanguinis reductio, ischemia et trauma. Cicatrices, quae sunt crassa et obscuriores quam circumcutem, possunt provocare problemata significantes, afficere functionem corporis et motus, atque creare incommoda.
Scars are a natural and normal part of healing following an injury to the integumentary system. Ideally, scars should be flat, narrow, and color-matched. Several factors can contribute to poor wound healing. These include but are not limited to infection, poor blood flow, ischemia, and trauma. Proliferative, hyperpigmented, or contracted scars can cause serious problems with both function and emotional well-being.
cicatrices Keloid frequentius conspiciuntur in populis Africanis, Asiaticis vel Hispanorum descensu. Homines inter annos X et XXX annorum altiorem inclinationem habent ad formandum keloidem quam senes.
Etsi plerumque post iniuriam in situ oriuntur, etiam sponte keloides oriri possunt. Possunt in situ apparere et etiam ex rebus simplicibus sicut papulae vel scabrae. Possunt evenire ex acne gravis vel cicatricibus post‑acne, infectione in situ vulneris, trauma repetita ad regionem, tensio nimia cutis in vulnere clauso vel in corpore externo.
Keloid cicatrices post‑surgery possunt evolvere. Communes sunt in locis sicut pectus centrale (post sternotomia), dorsum et scapulas (plerumque ex acne oriundae), et lobi auris (ab aurea puncta). Possunt etiam in corpore apparere. Maculae frequentissimae sunt auriculae, brachia, regio pelvis, et supra clavum.
Therapiae praesentes sunt compressio, gel siliconeus, triamcinolona acetonida intra‑lesionalis, cryosurgery, radiatio, therapia laser, interferon, 5‑FU et excisio chirurgica.
○ Curatio
Cicatrices hypertrophicae emendari possunt cum 5‑10 injectionibus steroideorum intra‑lesionalium per 1 mensem intermissum.
#Triamcinolone intralesional injection
Laser curatio erythema cum cicatrice adiunctis temptari potest, sed triamcinilone injectiones etiam erythema per adulatione cicatricem emendare possunt.
#Dye laser (e.g. V-beam)