Herpes simplex
https://en.wikipedia.org/wiki/Herpes_simplex


Herpes gingiva ― Infectiones Herpes non solum circa os, sed etiam in locis intraoralibus, perinasalibus et periocularibus accidere possunt.


Herpes genitalis in foeminis .

Herpes in natis relapsus denotatur.

In multis casibus infectionum, curationes intensivae requiri possunt, sicut in herpes zoster.
relevance score : -100.0%
References
Herpes Simplex Type 1 29489260 NIH
Infectio HSV‑1 progreditur per primam infectionem cellularum epithelialis, quae sequitur latenter, praesertim in neuronibus, et reactivatur. HSV‑1 plerumque causat eruptiones vesiculares initias et frequentes, praesertim in ore et mucosa genitali. Eius manifestationes a herpes orolabialibus ad varias condiciones variantur, ut folliculitis herpetica, infectiones cutis, implicatio oculorum, et casus graves sicut encephalitis herpes. Therapia antiviralis adiuvat ad administrandam infectionem HSV.
Herpes simplex virus type 1 (HSV-1) is a member of the Alphaherpesviridae subfamily. Its structure is composed of linear dsDNA, an icosahedral capsid that is 100 to 110 nm in diameter, with a spikey envelope. In general, the pathogenesis of HSV-1 infection follows a cycle of primary infection of epithelial cells, latency primarily in neurons, and reactivation. HSV-1 is responsible for establishing primary and recurrent vesicular eruptions, primarily in the orolabial and genital mucosa. HSV-1 infection has a wide variety of presentations, including orolabial herpes, herpetic sycosis (HSV folliculitis), herpes gladiatorum, herpetic whitlow, ocular HSV infection, herpes encephalitis, Kaposi varicelliform eruption (eczema herpeticum), and severe or chronic HSV infection. Antiviral therapy limits the course of HSV infection.
Herpes Simplex Type 2 32119314 NIH
Herpes simplex virus type 2 (HSV‑2) infectio late diffusa est, circa 22 % adultorum annorum 12 et supra afficiens, 45 miliones adultorum in Civitatibus Foederatis. Dum HSV‑1 proprie ulcera oris causat, etiam ad laesiones genitales ducere potest. Sed cum aegri vitia genitalia habent, plerumque HSV‑2 maxime curae sunt. Signa HSV‑2 saepe vaga sunt, sicut pruritus et dolor genitalis, quae diagnosis et curationem retardare possunt. Haec latens infectio in ulteriorem transmissionem ad homines non infectos evenire potest.
Herpes simplex virus type 2 (HSV-2) continues to be a common infection, affecting approximately 22% of adults ages 12 and older, representing 45 million adults in the United States alone. While HSV-1 often affects the perioral region and can be known to cause genital lesions, HSV-2 is more commonly the consideration when patients present with genital lesions. Despite this, most outbreaks of the infection will present with nonspecific symptoms such as genital itching, irritation, and excoriations, which may cause diagnosis and treatment to be delayed. As a result, further exposure to uninfected individuals may occur.
Prevention and Treatment of Neonatal Herpes Simplex Virus Infection 32044154 NIH
Herpes simplex virus (HSV) infectiones plerumque causat, sicut herpes genitales et ulcera frigida, in adolescentibus et adultis. Cum HSV infantem in primis 4‑6 septimanis vitae infectat, gravis morbus cum gravissimis consequentiis provenire potest. Celeris diagnosus infectionis neonatali HSV crucialis est ad impedendum progressionem morbi, ne sequantur complicationes neurologicae (etiam mors).
Herpes simplex virus (HSV), a member of the Herpesviridae family, is a well-known cause of infections including genital herpes and herpes labialis in the adolescent and adult population. Transmission of HSV infection to an infant during the first 4-6 weeks of life can lead to devastating disease with the potential for poor outcomes. Early diagnosis is imperative when evaluating neonatal HSV infection in order to prevent further disease progression, neurological complications, and even death.
Herpes simplex virus infection in pregnancy 22566740 NIH
Herpes simplex infectio est valde communis et potest transire a praegnantibus ad infantes eorum. Virus gravissimas quaestiones sanitatis vel etiam mortem in fœtibus afferre potest. Quamquam ipsa in graviditate rara est, saepe in partu occurrit. Periculum maxime est, si mater in posterioribus gradibus praegnantiae infecta est. Attamen periculum hoc minuere potest antiviralibus medicamentis aut electio sectionis C‑section in quibusdam casibus.
Infection with herpes simplex is one of the most common sexually transmitted infections. Because the infection is common in women of reproductive age it can be contracted and transmitted to the fetus during pregnancy and the newborn. Herpes simplex virus is an important cause of neonatal infection, which can lead to death or long-term disabilities. Rarely in the uterus, it occurs frequently during the transmission delivery. The greatest risk of transmission to the fetus and the newborn occurs in case of an initial maternal infection contracted in the second half of pregnancy. The risk of transmission of maternal-fetal-neonatal herpes simplex can be decreased by performing a treatment with antiviral drugs or resorting to a caesarean section in some specific cases.
Clinical management of herpes simplex virus infections: past, present, and future 30443341 NIH
Herpes simplex virus (HSV) genera 1 et 2 multos per orbem terrarum infectat. Fere virus quietus in cellulis nervis post cutem infectat, sed postea reactivatur, ulcera frigida causans. Aliquando gravia problemata, sicut infectiones oculorum, inflammationes cerebri, vel condiciones periculosas in fetibus et hominibus cum systemate immunitario immunocompromisso, ducit. Dum medicamenta hodierna infectiones regere adiuvant, periculum resistentiae medicamentorum et effectus laterum manet. Novum opus est in medicamentis ad virus melius oppugnandum.
Infection with herpes simplex virus (HSV) types 1 and 2 is ubiquitous in the human population. Most commonly, virus replication is limited to the epithelia and establishes latency in enervating sensory neurons, reactivating periodically to produce localized recurrent lesions. However, these viruses can also cause severe disease such as recurrent keratitis leading potentially to blindness, as well as encephalitis, and systemic disease in neonates and immunocompromised patients. Although antiviral therapy has allowed continual and substantial improvement in the management of both primary and recurrent infections, resistance to currently available drugs and long-term toxicity pose a current and future threat that should be addressed through the development of new antiviral compounds directed against new targets.
Duae species virus herpes simplex sunt: species 1 (HSV‑1) et species 2 (HSV‑2). HSV‑1 plerumque contagiones orales causat, dum HSV‑2 plerumque infectiones genitales provocat. Transmittuntur per contactum directum cum persona infecta. Herpes genitalis describitur ut infectio sexualis transmissibilis. Possit etiam transmitti neonatulo per partum. Post contagionem virus per nervos sensorios ad ganglia spinalia vehitur, ubi latet perpetuo. Causae recidivarum eruptionum includunt: immunitatis decrementum, stress et expositionem ad solem.
In plurimis casibus, medicamenta antiviralia tantum adhibentur, cum symptomata gravia sint. Medicamentum antivirale quotidianum praescribi potest patienti cum infectionibus recurrentibus. Vaccinum contra herpes simplex nondum est disponibile et non praeventum infectiones. Curatio cum medicamentis antiviralis, ut aciclovir vel valaciclovir, severitatem symptomatum minuere potest.
Prevalentia HSV‑1 et HSV‑2 in mundo inter 60 % et 95 % adultorum est. HSV‑1 plerumque in adolescentia contrahitur. Approxime 536 millionum hominum (16 % populationis) HSV‑2 infecti sunt, cum numerus feminarum maior sit. Multi cum HSV‑2 nesciunt se infectos esse.
○ Curatio OTC Medicamenta
Evita contactum physicum, ut osculatio cum puero dum vesiculae adsunt, quod contagionem ad alios homines propagare potest. Requiesce et ne tangas laesiones.
#Acyclovir cream